Lieve Aarde,

Allereerst wil ik je mijn excuses aanbieden voor de pijn en verdriet die wij als mensheid jou aan doen en veel van je vragen. Ik probeer al jaren jou te helpen met de manier waarop ik leef en rekening met je jou te houden en goed te luisteren. Je brengt ons leven en een toekomst waar we zuinig op moeten zijn. Je bent onze enige plek in het heelal waar leven mogelijk is. Niet alleen voor ons als mens, maar ook voor alle leven op Aarde. Ook andere organismen (zoals dieren en planten) hebben recht op jouw bescherming en een huis en eten.

Mijn vrouw is dit jaar overleden en ook zij genoot enorm van de natuur op Aarde. Samen zijn we al zeer lang betrokken om jou en de natuur te beschermen en jullie meer ruimte te geven.

Bedankt dat je er voor ons bent en dat we van jouw schoonheid mogen genieten. Ik wil afsluiten met een gedicht van Harriet Laurey, welke ik heb voorgedragen bij het afscheid van mijn vrouw.

Een liedje op de dwarsfluit.

,,Je kunt niet alles hebben”,
Zei de merel Flierefluit.
,,Je moet gewoon tevreden
zijn. En bij. En daarmee uit!”

Want hoor de vogels
in het veld, die fluiten daar
voor niets, die fluiten daar voor
iedereen, dat is tenminste iets.

En kijk de bloemen op het
veld in roze, blauw en geel
die bloeien daarvoor niemandal,
voor ieder die ze vinden zal,
en is dàt soms niet veel?