Lieve Aarde,

Ik weet het nog zo goed hoe het voelde om als kind met blote voeten te spelen in het warme zand, de welkome regendruppels na een verhitte dag, de voelbare stilte voor de storm en het geluid van de nachtegaal in het bos voor het slapengaan. Mijn ouders zeiden dat jouw land slechts te leen hadden en ze hebben er als rentmeesters goed voor gezorgd. Een wijsheid die ik als kind nog niet op waarde kon schatten. Wat ik toen niet wist, is dat het leven met de natuur, dat ik zo als vanzelfsprekend heb ervaren, door het ‘moderne’ leven vaak overruled worden. Overvloed maakt plaats voor concurrentie en conflict. In de claim die op je wordt gelegd om (schijn)zekerheid te creëren wordt vergeten dat de zekerheid om in de echte behoeften te voorzien er altijd al was. Ik geloof als een rots in jouw kracht en als ik het leven even niet begrijp, kan ik altijd terug naar de basis die jij biedt. Ik hoop dat mensen door jouw oorspronkelijke vrijheid te zien en zich daarmee te verbinden ook zelf weer meer vrijheid kunnen ervaren.