Hoi mooi blauw bolletje,

We noemen je aarde, een klein stukje materie in het grote kosmische geheel.
En weet je bolletje,
alles, ook jij met alles erop en eraan, is ontstaan uit het grote Niets.
Alles, ook jij met alles erop en eraan, keert altijd vroeg of laat weer terug naar dit Niets van het oneindige Bewustzijn.
Tot die tijd inhaleren we de geur van je bloemen en proeven we van je gulle gaves van gegroeide vruchten om zo te kunnen leven.
Tot die tijd zien we de schoonheid van je landschappen, je bomen, je wuivende graanvelden, je golvende wateren, de op- en ondergaande zon en je bloemenpracht.

Tot die tijd luisteren we naar het ritselen van je bladeren, het ruizen van je golven, het kabbelen van je beekjes, het zingen van je vogels en blaffen, miauwen, hinniken, mekkeren, brullen, brommen, sissen van je dieren.
Tot die tijd zullen er vast wel steeds meer mensen goed voor jou en je dieren, je planten, je bomen gaan zorgen omdat we je kwetsbaarheid gaan beseffen.

Tot die tijd blijft het een geschenk om al deze wondertjes en wonderen van jou waar te kunnen nemen met al onze zintuigen.
De mens wens ik genoeg vertrouwen toe om zich te blijven verwonderen, om met kinderogen te blijven genieten van alles wat je ons biedt naast alle ellende die wij veroorzaken.
En wij zien elkaar terug, her-ontmoeten elkaar weer, ooit, in het oneindige Niets.

Tot dan 😊
Hartegroet
Micaela